As ik trug denk....

 

As ik trug denk aon die jaore die verstreeke,

an dieje tèd bè ons saame in d'n hèrd

an de plàts waor ik geborre ben, waorvan ik alle huukskes ken,

dan denk ik wir: " 't waar de moeite wèrd."

Waor ik saovves in de keuke dìkkels d'n rozzekrans nog baad

" Weltruste en naauw gaauw te bed."

Waor ge 's-weinters mee z'n alle rontelum 't duuvelke zaat

die intusse op zulder is gezet.

Saome böwde we de kesteele, ge haad ginne tèd um oew te verveele.

plats genogt, de wìrreld leek zu groot,

mar mì de jaore die verstreeke, is ze toch mar klèn gebleeke.

Onzen zee van toen is naauw mar 'n sloot.

 

In de kèrrek hebbe we hul wa tèd versleete,

dè zèn dinge die ik noit vergeete ben,

en as iemes de kummunie dee, dan leefde hìl de buurt daor in mee,

en zong ik liekes die ik naauw nog ken.

's Middegs kwaam de feniellie, iederien brocht wa mee

' bìldje of 'n hul schòn schilderij,

diejen dag, waorop men dan iets ekstras bij 't eete dee

en de reeje van 't fìst dè waarde gij.

Dan de buurt op mì 'n zèkske, in oew schòn kummuniepèkske

hoopend dè de buurvraauw binne waor

en ge dìnt oew hèndje oope

want ge wist ok: " Daor ligt iets vur me klaor. "

 

In de zommer viel 'r aalt wel wa te wèrreke,

in d'n hof of mee z'n alle op 'd'n plak',

waor onze vadder ons dan zweete liet, as hij de riek in z'n handen viet

en de èrpel oit de losse zandgrond stak.

En verkansie vur de jonges, daor ha gìn mèns toen oit an gedaacht

èrrepel raope, wèrreke as 'n pèrd,

iederien 'n bietje en zu wier ons leed verzaacht,

want ieleke mònd waar vur ons 'n paor cente wèrd.

En viel 'r dan 's wa reege, och daor kosse we wel teege

onzen vadder zee dan: "Jonge, wàtter is gezond;

blèf oew leeve laang geleuve, 't is goewd wa van boove kumt!"

en staak de riek nog wa wijer in de grond.

 

't Waor nie sjiek in hois, we waore gin rijke miense,

mar 't waor 'r goewd te zèn zonder kaviaor,

en vur iederien die binne kwaam, ston aalt wel 'ne botterham

of 'n tas koffie mì 'n kuukske klaor.

As ons Vadder ìns per week, mì zunne fiets de stad in ging

dan kocht ie vur ons wel 'n zèkske snoep

en kwam ie saovves tois, krìg ons moeder wa pìppermunt

en stonde wèllie te wòchten op de stoep.

Dolgelukkig mee zun bietje, mar 't snuupke wier 'n frietje

en 't zuuthout, dè wier 'nen friekandel spìccieaal.

Jao, vur zun klènnigheid van toen, zou ik veul wille doen;

wìr efkes keind zèn, dè lèkt me kolossaol.