Kwartet.

 
We zalle vandaag mee ‘ne Mozart beginne,
’n lief’lijk kwartet mee ‘ne solo veur fluit,
’t begint mee ‘ne forto en stèrreft medinne[1]
toe an ‘ne piano hil zuutekes uit.

Dan kumt er inins ’n lawine van note
van onze fluitist en et is ennen aord[2]
te heuren hoe helder ze komme geflote,
de tint’lende tonen, al deur zennen baord.

Ik speul hier den alt en van louter ambitie
verdwijn ik soms haost mee m’n haor in de snaor[3];
m’n bruur, de cellist, speult bij ons rippetitie
mee ’n vuur dè-t-ie deurspeult, al zijn wij al klaor.

Zu wand’le we rond in et rijk van de grote:
van Beethoven, Schubert en soms Mendelssohn
en iedere keer wordt opnuuw wir genote
de godd’lijke gaaf van de misters in toon.

Hoe zou-de toch zonder meziek kanne lève?
Wa zou-de toch èrrem zijn, zonder ’n ziel!
Ik dank God en himmel dè ’t ons is gegève,
’t waar nie t’ overlèven as ons dè ontviel.
 
Door Lodewijk van Woensel.
Veur Gerard Bergman.

Uit ‘De kneuter’, Eindhoven 1957II


[1] medinne = (meteen), aanstonds, dadelijk
[2] et is ennen aord = het is een genot
[3] haor, snaor = haren, snaren