GOEJ VOLK

11.          VRUUGERE VAASTENAOVEND.

Vruuger gong ’t hil aanders; ‘ne Prins Carnaval kende we nog nie; ‘nen optocht mee praalwagens zaag-de allinnig mèr as de “Heilige Kindsheid” gèld vur e missie nôddig ha en wij as klein pegatters onder mekaore vochten um as chinees of negerkiendje gèèl of zwart gevèrfd op ’n hôgkaar te kanne zitten en hil Woensel dur te trekke. Mèr al ha’n we dan ginne Prins, vaastenaovend viere dinne we tóch! De keinder gonge mee de rommelpot, ’n blèkke bus mee ’n vèrrekesblaos en ’n rietje, langs de deur um mee ’t zinge van vaastenaovendliekes de kost te verdiene en de grote zwalkte van ’t één café nao ’t  aander um te prebere al wa ze verdiend ha’n wir kwijt te rake.
De klèin waren ôk verkleed, nie lijk nou mee de schôn pèkskes aon, mèr liefst in de smèrrigste vodde die-t-er op de zulder mèr te veine ware. Ze ha’n ôk mombakkese op, de klèin, zu mèr veur z’n plezier; de grote ha’n z’n mombakkes meer um z’n bakkes te vermomme.
Hoe dè kumpt dè weet ik nie, mèr ’t waar vruuger mee de vaastenaovend aalt verdimmes kaauw, ècht zu van dè weer, dè ge ‘r op uit moest um oew voewte wèrrem te drinke, zu gezeed ’n stuk in oew voewte te drinke in plats van in oewe kraog.
Van de kaauwste weinter, jaore terug, weet ik nog dè ‘k as jonge galleperd den uursten echte vaastenaovend bij z’n kladde viet. We wonde toen nog op den Binnenpad, aachter de Fellenoordse kerk, nie h e t Binnenpad lijk ik lèst dees buurt in ’t Endoves Dagblad  vernoemd zaag. Fléùwe kul! Den binnenpad waar mannelijk en um de verdomme nie onzijdig, nou nie en nooit nie! Affijn, die krantenmense weten ôk nie bètter al wille ze overal over mee praote. Ik zal hier mèr nie wijter op deur gaon, want dan schrijft de redaktie dalijk ’n ingezonde stuk en dan is ’t end nie mir te zien.
Kort en goewd, op dieë kaauwe vaastenavend kwamp den Tiest, ‘ne kammeraod al van de kakschool af, bij ons binnegevalle um mijn op te haole veur ’t viere van ‘ne sôrt tèèravend, waor we al lang veur gespaord ha’n.
Wel vruug thuis komme, zin ons moeder, mèr dè waar feitelijk nie nôddig, want as we gonge, kwame we aalt vruug terug, al wisse we nie krèk op welken dag.
We zallen ’t Endje mèr overslaon, zin den Tiest, toen we buite stonne, daor komme we latter messchien  nog wel an toe, en we trokke naor de Schèts, bij ons den hoek um, ’n paor huize van de Côpperatie af. Bij de Schèts waor ’t toendertijd ’n café lijk ‘r in ’t hil land gin beston, mee ‘ne complete rotstuin in de zaol en spiegels van de vloer tot an ’t plefond. ’t Zaat ‘r zú vol volk, dè ge hil wa mans moest zijn um toe den toog te geraoke, mèr den Tiest veurop ware we gelukkig zuveul mans. De kastelein ha-g-et wezenlijk zu druk as de pan van vaastenaovend, wa dus goewd paaste bij dizzen dag. Toch zaag den Tiest kans twee klaore klaor te zette um erin te komme en viet wir twee nèi um eruit te komme.
In der zaol schètterde intussen ’t koper en de saxofoons van ’t dansorkest dè heuren en zien vergòng, mèr mee en dan kwamp er ’n kalmer lieke tussendeur van “O Donna Clara” wa veur den Tiest allinnig op de klank van de tekst al genoeg waar um wir ‘ne klaore te bestelle.
D’r stonne twee piano’s. De twidde ha de Schèts gekòcht toen ie z’n keinder op ‘ne keer mee tweeën ‘ne quatre-mains op d’uurste piano zag speule. Dè’s mijn te luuks, zin de Schèts, ik kan er hèndig twee betaole.
De muzikante ware jonges van bij ons uit de buurt, van de Megense en de van Dongen’s stuk veur stuk rasmuzikante uit de Hèrremeniestraat. Ik heb me laoter dikwijls afgevraogd, of dees straot er nou ’t uurst waar, of dè ze zu genoemd is nao de mense die daor wonde; in ieder geval zaat de Hèrremeniestraat vol meziek.
Op d’n dansvloer gong ’t hoe langer hoe wilder an toe. D’r waar ‘nen ballètmister die z’n been onder z’n gat uitliep um ’t de klante nao de zin te maoke. Toen er genog gesjarlestond en geblèkbùttemd waar, begos ie an de polonaise en wel mee zú’n vaort dè Heintje Megens z’n snorreke begos te zwete en dè Bertus van Dongen, den trombonist, drie kneupe van z’n hemd blies. Um wir ’n bietje bij te komme, begos den ballètmister mee ’n aanders spèlleke. Hij ha ‘nen hoop balonne mee touwkes er aon en gong die vaastbeine an de been van ’t vrauwvolk. D’r moes wir gedanst worren en nou, zin den ballètmister, moete de here de daomes kepot schuppe. Dè waar zelfs den Tiest te machtig en nao ‘nen haostige pils trokke we ‘r uit, veurdè de daomes kepot geschupt ware. We kannen latter nog aalt gaon kijke, zin den Tiest, wa-t-er van dè spul overgebleven is.
Veur den Tiest waar ’t opgeleed pandoer, dè we, um te bekomme van de schupschrik, mèr mee de weg overstoken um bij Jan den Hek binne te valle. Daor honge ze ôk al mee de been buite, mèr veur goei klante waar d’r aalt nog wel wa plats te maoke. Bij den Hek zaat er meer strijk as blaos in ’t orkest, mèr tóch zage Piet Bogers en de Koppel nog kans um mee z’n viole boven ’t lewijt uit te komme. De Koppel waar trouwens wel zunne geroutineerde muzikant, dè-t-ie bij wijze van sprèke mee één hand viool kos speule en mee d’aander ’n borreltje vatte. Van den Hek uit dinne we dan op den boereslachter aon en van daor begosse we an ’t Endje, waor ’t end veurlopig nie van te zien waar. Daor wier op veul platse nog gedanst op meziek van ‘nen örgel, behalve bij Mammies in “De Klomp”, waor ’t te klèin waar veur den örgel, mèr groot genog um tege sluitingstijd ‘nen oorlog uit te vèchte mee vrimde klante, die hier bij ons feitelijk gin mieter te make ha’n.
Toen ’t zu wijd waar von den Tiest, dè ’t tijd wier um op te stappe en onzen uurste vaastenaovend af te sluiten. Hij brocht me over de stikdonkere Binnenpad, neffe de Bleùw Gèit deur, nao huis. Op ’t lèste stuk ha’n we dan nog wa haauwvaast an de schans van Pestoor Peeters z’nnen hof, mèr ge botste daor um de twee mèter tege wa vrijend volk op, dè daor z’n levensdaog tegen de muur geplèkt hong.
Ons Moeder waar nog op toen we binnenrolde en stubbelde mijn mee-impessant nao bed. We wouwe vaasten…, perbeerde-n-ik nog, mèr ons Moeder riep zu kaod as enne riek: niks te vaaste! Ge haauwt oewen tètter en daormee uit!